içimdeki boşLuk

   ağlamak eskisi kadar kolay gelmiyor artık..düşlerim düşüncelerime küstüğünde ağlardım hep..ya da ben bana zıt düştüğümde..2 damla gözyaşı akıtmak tüm sorunların çağresi gibi gelirdi çoğu zaman..ağlamak bir duyguydu sonuna kadar yaşadığım..
   sonra zaman değişti, zamanın ötesinde ben değiştim..mekanlara sığmaz oldum..ağlamak duygum beni terk etmişti..bana kızgın, bana kırgındı..tabi ki haklıydı...eskisi kadar beraber değildik..her ne kadar o gibi görünse de uzaklaşan bendim aslında..çünkü iradeyle tanışmıştım acıyla samimiyken..kendimi iyi hissediyordum onunla birlikteyken..
   hala onunlayım..ama ağlamyı da özlemiyor değilim..iradem evde değilken arada bir kaçamak yapıp çalıyorum gözyaşlarımın kapısını...